In Please don’t make love to me, I’m exhausted, probeert iedereen te overleven door kleine momenten van geluk na te streven. Een clown in een ondervragingsruimte kijkt tragikomisch voor zich uit - al kan dat ook door zijn uitgelopen schmink komen. Halsstarrig blijft hij ballonhondjes vouwen, terwijl de vragen blijven komen. Een zeemeerman sleept zich hijgend voort, hunkerend naar laatste druppels om zich nog één keer als een vis in het water te voelen. En twee stand-up comedians proberen wanhopig een lach te ontlokken aan een publiek dat ijzig terugstaart. 

Clown, zeemeerman en comedians zoeken ieder op hun eigen manier naar houvast in een wereld die in vuur en vlam staat. Steeds klinkt dezelfde vraag: hoe ga je verder terwijl alles om je heen op zijn grondvesten davert? 

Het Cultuurfonds, bij uitreiking van het Wim Bary Stipendium (2025):“Hun werk is visueel verbluffend; filmisch zonder camera en poëtisch zonder woorden.” 

"NO DUTCH NEEDED"